Damardan vuran buzdan bi eroindi elleri.Dokundukça derime daha fazla saplanıyordu iğne,hiç çıkmayacak gibi,hiç çıkmasını istemiyorum gibi.Her hücreme nüfuz ediyodu sakin ve emin.Nihayet beynime ulaştı.Çelikten,betondan sandığım bütün duvarları kapıları umursamadı,içlerinden geçti.Canım acıyamadı.Dur, sakın aniden çekme elini.Arafta kalır bi daha uyanamam senden.Acımasızlık.
   Nerdesin?Neremdesin?Kapıyı üstüme kilitleyip anahtarı alttan uzatıyorum.Kapıyı yumruklamana gerek yok.Balkona tırmanmana gerek yok.Kapıyı zaten tıklamazsın.Gir içeri.İstemiyorum.Gir.Uzan yanıma,sarılalım.Sarılalım.Eğer üşüyosan sarılalım.
   Sevmeden özleyebilir misin?Ne kadar seversen o kadar mı özlersin?Ne kadar özlersen o kadar mı yanarsın?Ne kadar yanarsan sönmek o kadar mı tatlı olur?Sönmek için tutuşursun.